ചില സൌഹൃദങ്ങള് നമ്മുക്ക് നിനക്കാതെ കിട്ടുന്നതാണ്... പരിചയപ്പെട്ടു കഴിയുമ്പോളായിരിക്കും ഒരിക്കല് പോലും കാണാതെ എത്രമാത്രം പരസ്പരം അറിയുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്. അങ്ങനെ ഓര്കുട്ടിലൂടെ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഒരു വിലപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന് വേണ്ടി ഞാന് ഈ കവിത സമര്പ്പിക്കുന്നു.......!!
ജന്മാന്തരങ്ങളിലെന്നോ നാം
കണ്ടുമറന്നവരായിരുന്നോ?
അല്ലെങ്കിലെന്തേ നിന് മനം കരയുമ്പോള്-
എന് കണ്ണില് അശ്രുക്കള് ചാലിടുന്നു?
ആരായിരുന്നു നീ അന്നെനിക്കെന്നു ഞാന്-
എന്നോട് പലവട്ടം ചോദിക്കുന്നു...
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി-
ന്നര്ഥങ്ങള് തേടി അലഞ്ഞിടുന്നു.
അന്ന് നീയെന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരനോ,
സോദരനോ അതോ എന് പുത്രനോ?
പിന്നെയും ശംങ്കിച്ചു നില്ക്കുന്നിതെന് മനം-
ചോദിപ്പൂ നീയെന്റെ കാമുകനോ?
എന്റെ കളിക്കൂട്ടായിരുന്നെങ്കിലോ-
ഇടവത്തില് പെയ്യുന്ന പെരുമഴയത്ത് നാം
ചെമ്പില ചൂടി നടന്നിരിക്കാം.
ഒരുമിച്ചു കൈകോര്ത്ത് ചേര്ന്ന് നടന്നു നാം-
പള്ളിക്കൂടത്തില് പോയിരിക്കാം ..
പോന്നോണത്തിനു പൂക്കളമിട്ടിടാന്-
തുമ്പപ്പൂ തേടി അലഞ്ഞിരിക്കാം.
നീ തന്ന സൌഹൃദ പീലിയെ അന്നെന്റെ-
പുസ്തക താളില് ഒളിച്ചിരിക്കാം.
അറിയില്ലെനിക്കെന്റെ കൂട്ടുകാരാ-
നീയെന് അരുമയാം ചങ്ങാതിയായിരുന്നോ?
നീയെന്റെ സോദരനായിരുന്നെങ്കിലോ,
അമ്മതന് താരാട്ട് കേട്ടന്നോരുമിച്ചു-
അച്ഛന്റെ മടിയില് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവാം.
അന്നത്തെ ഉത്സവ ചന്തയില് നിന്നെനി-
ക്കെന്തോക്കെ നീ വാങ്ങി തന്നിരിക്കാം?
കുപ്പിവളകളും, കണ്മഷി, ചാന്തും പിന്നു-
തസവ ചന്ത തന് പലഹാരങ്ങളും.
അറിയില്ലെനിക്കെന്റെ സോദരാ നാമന്നു-
ഒരു ഗര്ഭപാത്രത്തിലുത്ഭാവിച്ചോ?
നീയെന്റെ ഓമന കുഞ്ഞായിരുന്നെങ്കിലോ,
നിന് പിഞ്ചു പാദങ്ങള് പിച്ച വെക്കുന്നത്-നിര്വൃതിയോടമ്മ കണ്ടിരിക്കാം.
കാക്കയെ കാണിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നമ്മ-
പോന്നുണ്ണിയെ അന്ന് ഊട്ടിയിട്ടുണ്ടാവാം.
അറിയില്ലെനിക്കെന്റെ പുത്രാ എന് മനമതില്-
അത്രമേല് വാത്സല്യമുണ്ടിന്നും നിന്നോട്.
അന്ന് നീയെന്റെ പ്രിയനായിരുന്നെങ്കിലോ,
പ്രണയത്തിന് തളിര്മര ചോട്ടിലിരുന്നെത്ര-
ഹൃദയ രഹസ്യങ്ങള് പങ്കിട്ടിട്ടുണ്ടാവാം.
ഒരു മനവും ഒരു തനുവുമായന്നു നാം-
പ്രണയത്തിന് മറുകര തെടിയിട്ടുണ്ടാവാം.
അറിയില്ലെനിക്കെന്റെ പ്രിയനേ നീയീ-
രാധതന് കാര്വര്ണ്ണനായിരുന്നോ?
ഒന്നുമാത്രം പറഞ്ഞീടുന്നു ഇന്നും ഞാന്-
പൊയ്പ്പോയ ജന്മത്തില് നീയെനിക്കാരോ ആയിരുന്നു.
അല്ലെങ്കില് എന്തേ ഒരുമാത്ര പോലും കാണാതെ നാം തമ്മില്-
ഇത്രമേല് അറിയാതറിഞ്ഞിടുന്നു... !!
